Czekając na człowieka

Czekając na człowieka

Autor: Agnieszka Osiecka


Opis książki:

„Czekając na człowieka” to niepublikowane zapiski, listy, wywiady i zdjęcia Agnieszki Osieckiej z czasu ciąży i porodu. Walka o równouprawnienie figur artystki, matki i kobiety.

Czekając na człowieka, Agnieszka Osiecka chciała, by jej macierzyństwo było chociaż trochę niezwykłe.
Nie chciała urodzić w czasie seansu hipnotycznego. Chociaż właściwie była przygotowana, miała w małej torebce skierowanie, analizę WR, szczotkę, krzyżyk, a w dużej – piżamę, tranzystor i zieloną książkę.
Miała po uszy ciążowej kiecki. Wciąż ta sama kiecka. Jak z sierocińca się czuła.
Coś nie wyszło z pierwszym szpitalem. Było jej właściwie wszystko jedno, gdzie będzie ta stajenka, czuła tylko Reisefieber – żeby to już. Była strasznie ciekawa, jaki on będzie, ten człowiek.
Z drugim szpitalem też coś nie wyszło. Pętała się jak ta Matka Boska z murzyńskich jasełek. Cztery grube Murzynki śpiewały jej: „No room in the hotel!” Ale się nie przejmowała. Im mniej pompy, tym mniejsza trema.
Najgorsze były koleżanki. Odkąd była w ciąży, rozmawiały z nią jak ze zwierzęciem. Żadna nie spytała, nad czym pracuje, tylko co ją boli, gdzie swędzi.
Czuła jednocześnie i wielką pospolitość swojego losu, i takie coś, jakby cała przyroda i cały Pan Bóg nią jedną się zajmowali.
Aż do 4 lutego 1973 roku do godziny 13.55, kiedy to w asyście pielęgniarki i salowej urodziła córkę. Trwało to parę minut, ale strasznie się wysiliła i pierwszy chyba raz w życiu nie myślała o sobie. Myślała tylko o tym dziecku, żeby wszystko robić jak trzeba. Bardziej niż wszystkie książki na świecie dopomógł jej okrzyk położnej: „Przej, przej, kochana! Ze złością!”.
Nie od razu była do szpiku kości Człowiekiem, Który Ma Dziecko. Kładła się spać z obłędnymi matkowatymi myślami. Ale kiedy udawało się jej zasnąć, sen zmywał to nowe myślenie-gdakanie i budziła się z jakąś melodią z byłego dansingu, z jakimś obrazkiem z Mazur pod powiekami albo w jakiejś jamie byłego strachu – budziła się w starym ubraniu.
Dopiero kiedy przynosili rano córkę sztywno zapakowaną jak biały święcony cukierek, była po prostu zachwycona.

Agnieszka Osiecka (1936–1997) – polska poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyser teatralny i telewizyjny, dziennikarka. Od 1954 roku związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków (STS), gdzie zadebiutowała jako autorka tekstów piosenek. Prowadziła w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad 500 piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady. Od 1994 roku była związana z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi. Dorobkiem Agnieszki Osieckiej zajmuje się założona przez córkę poetki Agatę Passent Fundacja Okularnicy. Pośmiertnie została odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.



Poznaj inne książki

FLO. Jak zapanować nad hormonami i przeciągnąć je na swoją stronę

FLO. Jak zapanować nad hormonami i przeciągnąć je na swoją stronę FLO. Jak zapanować nad hormonami i przeciągnąć je na swoją stronę

Alisa Vitti

Leczenie odżywianiem. Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2. Leczenie odżywianiem Cukrzyca typu 2. Leczenie odżywianiem

Kimberly A. Tessmer

Dowód prawdziwa historia neurochirurga, który przekroczył granicę śmierci i odkrył niebo Dowód prawdziwa historia neurochirurga, który przekroczył granicę śmierci i odkrył niebo

Eben Alexander

Sieroty wojny

Sieroty wojny Sieroty wojny

Laws David

Powiernik zmarłych. Jak spełniałem ostatnie życzenia przed śmiercią

Powiernik zmarłych. Jak spełniałem ostatnie życzenia przed śmiercią Powiernik zmarłych. Jak spełniałem ostatnie życzenia przed śmiercią

Bill Edgar

Wsparcie dla dorosłych synów z dysfunkcyjnych domów....

Wsparcie dla dorosłych synów z dysfunkcyjnych domów…. Dla DDA i DDD Wsparcie dla dorosłych synów z dysfunkcyjnych domów…. Dla DDA i DDD

Robert J. Ackerman


Dodaj komentarz