Mówili, że jestem zbyt wrażliwa

„Mówili, że jestem zbyt wrażliwa. Dla tych co za dużo myślą i za bardzo się przejmują”, Federica Bosco


Ta książka to także klucz do lepszych relacji z kimś bliskim, kto jest wyjątkowo wrażliwy.

Zmierzam do Was z książką Federica Bosco, „Mówili, że jestem zbyt wrażliwa. Dla tych co za dużo myślą i za bardzo się przejmują”. Abuliczność – ociężały, apatyczny, słaby, chwiejny, znużony, gnuśny, niezdecydowany, bierny, leniwy, pasywny, ospały. To są cechy, które cechują osoby wysoko wrażliwe. Często nie jesteśmy świadomi, że możemy być taką osobą. Autorka potrzebowała 44 lat i książki, aby zedrzeć etykietki i zwrócić uwagę na „zwykłą” cechę charakteru, jaką jest hiperwrażliwość, cecha, z którą da się żyć, jeśli tylko przyjmie się pewną strategię przetrwania. Polski termin WWO: Wysoko Wrażliwe Osoby.

„Uważaj na swoje myśli, bo staną się twoimi słowami.
Uważaj na swoje słowa, bo staną się twoimi czynami.
Uważaj na swoje czyny, bo staną się twoimi zwyczajami.
Uważaj na swoje zwyczaje, bo staną się twoim charakterem.
Uważaj na swój charakter, bo stanie się twoimi przeznaczeniem.”

W książce zamieszczony jest test, rozwiązując go możemy określić czy jesteśmy hiperwrażliwi. U większości osób dominującą półkulą mózgu jest lewa, przy osobach wrażliwych prawa. Myślą one przede wszystkim sercem. Taka osoba, zdominowana poprzez półkulę emocjonalną, a nie schematyczną nie pozwala na zapamiętywanie danych w sposób automatyczny i bezpośredni, ale potrzebuje więcej czasu i innego trybu. Porównać możemy to do osób leworęcznych, dla których nie stworzono np. samochodów ze zmianą biegów po lewej stronie , to oni się muszą dostosowywać do używania prawej ręki, choć nie leży to w ich „naturze”. Hiperwrażliwcy często ponaglają rozmówcę, przerywają mu albo kończą za niego zdania. Często kierują się zdaniem: „jeśli nie zrobię tego perfekcyjnie, to wszystko na nic”. Autorka jako swoje drugie imię (dot. osób hiperwrażliwych) uznaje drażliwość oraz obrażalstwo, często czuje się przytłoczona. Ich dużą zaletą jest kreatywność. Nie zaleca się spożywania cukru, gdyż nie potrzebnie pobudza układ nerwowy i tak już bardzo delikatny i wrażliwy. Hiperaktywny układ nerwowy nie przepada również za … kawą. Cenić należy odpoczynek, sen – niezbędny do jego zregenerowania. Ooo to coś o mnie – regularność i uporządkowanie – dla mnie osobiście bardzo ważne a brak tego powoduje niepotrzebny stres. Dlaczego osoby hiperwrażliwe muszą uważać na jedzenie? Co może powodować opróżnianie lodówki? Autorka często powtarza sobie zdanie: „bądź spokojem w chaosie” i coś w tym jest. Nie zapomniano również o osobach, którym przyszło żyć z hiperwrażliwcem – w książce zamieszczona jest mała instrukcja przetrwania, a dla samych osób hiperwrażliwych zestaw przetrwania . Książka bardzo interesująca. Wcześniej nie słyszałam o hiperwrażliwości i tym co cechuje taką osobę. Mówiło się, że ktoś jest wrażliwy i tyle.

Polecam Wam przeczytać książkę, może ona wnieść sporo w Wasze życie lub Waszych bliskich.



Tytuł: Mówili, że jestem zbyt wrażliwa. Dla tych co za dużo myślą i za bardzo się przejmują
Tytuł oryginału: Mi dicevano che ero troppo sensibile
Autor: Federica Bosco
Wydawnictwo: Feeria
Data wydania: 27-11-2019
Ilość stron: 272
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Cena okładowa: 39,90 zł



Dodaj komentarz


Czytaj także

Dwubiegunowość, czyli wspomnienia emigranta, Jacek Dziewiński, zaczytanyksiazkoholik.pl

Życie na obczyźnie – „Dwubiegunowość, czyli wspomnienia emigranta”, Jacek Dziewiński

„Emigrant musi grać swoją rolę. Przed ziomkami i rodziną w kraju musi udawać człowieka, który odniósł sukces, co najczęściej jest prawdą w sferze materialnej, musi być szczęśliwy, opowiadać wokół, jaką ma wspaniałą pracę z osiągnięciami, jaki ma fajny dom, ile i jakich samochodów i jak dobrze jest w tym kraju


Mroczne jezioro, Natasha Preston, zaczytanyksiazkoholik.pl

„Mroczne jezioro” autorstwa Natashy Preston

Przyjaciółki Esme i Kayla w dzieciństwie spędziły razem cudowne wakacje w Obozie nad jeziorem. W tym roku wracają tam po dziewięciu latach jako opiekunki i bardzo się z tego cieszą. Dziewczynki, którymi mają się zajmować, przypominają im je same sprzed lat – jakie były radosne i beztroskie, zanim… coś się wydarzyło.